O mnie
Pewnie każdy, kto pisze, ma świadomość, że pisanie o sobie jest najtrudniejsze. Niestety nie mogłam zrzucić tego na nikogo innego, tak więc sama się za to biorę.
Urodziłam się w pierwszej połowie lat siedemdziesiątych w Gdyni. W Polsce trwała „gierkowska dekada” komunistycznego dobrobytu na kredyt z zachodu. Ale co ważniejsze – zaczęła się era disco!
Tata – architekt dostał kontrakt i jako półroczne dziecko wyjechałam z rodziną do Libii.
Płk. Kaddafi właśnie re-nacjonalizował przemysł naftowy.
Tata jeszcze kilkukrotnie wyjeżdżał na kontrakty do Libii, a nawet do Nigerii, my nie zawsze mu towarzyszyłyśmy.
Początek podstawówki to strajki i stan wojenny. Moi Rodzice, którzy nie przepadali za oglądaniem propagandowych wiadomości nie usłyszeli, że wprowadzono stan wojenny w wyniku czego zamknięto szkoły i obie z siostrą jako jedyne 14 grudnia poszłyśmy do szkoły, która była zamknięta.
W tym czasie prawie wszyscy należeli do opozycyjnej solidarności, jako kilkuletnie dziecko pojechałam z tatą chyba na pierwszy zjazd solidarności w gdańskiej hali Oliwii- ale były tam tłumy!!! Innym razem w Gdyni trafiliśmy na rozruchy i musieliśmy uciekać (ja byłam w drewniakach a w nich trudno biegać) dziwne ale dobrze pamiętam te wydarzenia, ludzi, milicję, samą ucieczkę, gaz łzawiący… a byłam tylko dzieckiem obserwującym z bliska walkę dorosłych, sama sytuacji nie rozumiejąc.
Jako wczesna nastolatka lubiłam rysować, dużo rysowałam, dostępne dwa programy telewizyjne nadawały tylko w wyznaczonych godzinach, nie zawsze można było spędzać czas na podwórku z koleżankami – to rysowałam i tak to się zaczęło.
Nie wiem skąd dowiedziałam się, że istnieje szkoła dla tych, którzy lubią rysować i malować, mam wrażenie, że mój tata maczał w tym palce- dryg do rysowania też pewnie mam po nim. Na rok wcześniej zaczęłam chodzić na lekcje do Pani Ani, świetnego grafika i malarki, a potem to zdałam do Liceum Plastycznego.
Lata liceum, cóż mogę powiedzieć, było fajnie, tyle się działo… W Polsce były obrady okrągłego stołu, w szkole domalowywaliśmy koronę w godle państwowym, początki prawdziwej demokracji, hiperinflacji , ogrom zdarzeń.
Po dyplomie i maturze normalnym dla mnie było startowanie na ASP w Gdańsku, zdałam ale zabrakło dla mnie miejsca – świat stanął w miejscu… Potem kolejny rok poświęcony na malowanie, grafikę i pracę, i znów próba dostania się na studia. Tym razem mnie nie chcieli bo byłam w ciąży, po dwóch miesiącach urodziłam syna. On mi wynagrodził wszystkie smutki związane z niepowodzeniem.
Adam miał rok jak postanowiłam pójść na studia, z powodzeniem zdałam na Politologię, byłam z siostrą na roku, miałyśmy dużo znajomych i mnóstwo nauki. Studiowałam zaocznie, pracowałam zawodowo i wychowywałam dziecko, do tej pory nie mam pojęcia jak dokonałam tych wszystkich rzeczy naraz. Sama siebie podziwiam.
Po magisterium nadal pracowałam, ale nagle miałam dużo wolnego czasu. Z rok po zakończeniu studiów postanowiłam zrobić kurs dla nauczycieli Sztuki. Trwał rok i utwierdził mnie w przekonaniu, że chcę uczyć w szkole. Mąż zmienił pracę, Adam chodził do szkoły, potrzebowałam zmiany, chciałam mieć więcej do czynienia ze sztuką. Udało mi się i zaczęłam siedmioletnią pracę w szkole w Gdyni, zdobyłam poszczególne szczeble awansu zawodowego, uczniowie motywowali mnie do pracy, było naprawdę fajnie.
Dużo malowałam i rysowałam choć w 95% do szkoły i na jej potrzeby, w 2009 roku zdecydowałam się wyjechać „za mężem”, który po kilku latach pracy w Polsce i Rumunii osiadł zawodowo w Niemczech. Zrezygnowałam z pracy, poszłam na kurs językowy i przede wszystkim zaczęłam naprawdę malować – robię to co zawsze chciałam robić. Jestem szczęśliwa!